[Εισαγωγή] Em Am D Am Em D Em E5 Am Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα D E5 ο κύρης σου μ' εξόρισε στης ξενιτιάς της στράτα E5 Am Τέσσερις μέρες μοναχά μου 'δωκε ν' ανιμένω D E5 Κι απόκει να ξενιτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνω E5 Am Και πώς να σ' αποχωριστώ και πώς θα σου μακρύνω D E5 και πώς θα ζήσω δίχως σου τον ξορισμόν εκείνο E5 Am Κατέχω το κι ο κύρης σου γρήγορα σε παντρεύγει D E5 Ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν είσ' εσύ, γυρεύει E5 Am Και δε μπορείς ν' αντισταθείς στα θέλουν οι γονιοί σου D E5 Νικούν τηνε τη γνώμη σου κι αλλάζει η όρεξή σου E5 Am Μια χάρη, αφέντρα μου, ζητώ κι εκείνη θέλω μόνο D E5 Και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω E5 Am Την ώρα π' αρραβωνιαστείς, να βαριαναστενάξεις D E5 κι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξεις E5 Am Ν' αναδακρυώσεις και να πεις, «Ρωτόκριτε καημένε D E5 τα σου 'ταξα ελησμόνησα, τα 'θελες μπλιο δεν έναι» E5 Am Και κάθε μήνα μια φορά μέσα στην κάμερά σου D E5 λόγιαζε τα 'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σου E5 Am Και πιάσε και τη ζωγραφιά που ’ναι στ' αρμάρι μέσα D E5 και τα τραγούδια, που λεγα όπου πολύ σ' αρέσαν E5 Am Και διάβαζέ τα, θώρειε τα κι αναθυμού κι εμένα D E5 πως μ' εξορίσανε για σε πολλά μακριά στα ξένα E5 Am Κι όντε σου πουν κι απόθανα, λυπήσου με και κλάψε D E5 και τα τραγούδια που 'βγαλα, μες στη φωτιά τα κάψε E5 Am Όπου κι αν πάγω, κι αν βρεθώ και τον καιρό που ζήσω D E5 τάσσω σου άλλη να μη δω, μηδέ ν' ανατρανίσω E5 Am Κι ας τάξω ο κακορίζικος πως δε σ' είδα ποτέ μου D E5 ένα κερί αφτούμενον εκράτουν κι έσβησέ μου E5 Am Καλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μου D E5 για σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου
[Εισαγωγή]Ήκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάταο κύρης σου μ' εξόρισε στης ξενιτιάς της στράταΤέσσερις μέρες μοναχά μου 'δωκε ν' ανιμένωΚι απόκει να ξενιτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνωΚαι πώς να σ' αποχωριστώ και πώς θα σου μακρύνωκαι πώς θα ζήσω δίχως σου τον ξορισμόν εκείνοΚατέχω το κι ο κύρης σου γρήγορα σε παντρεύγειΡηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν είσ' εσύ, γυρεύειΚαι δε μπορείς ν' αντισταθείς στα θέλουν οι γονιοί σουΝικούν τηνε τη γνώμη σου κι αλλάζει η όρεξή σουΜια χάρη, αφέντρα μου, ζητώ κι εκείνη θέλω μόνοΚαι μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνωΤην ώρα π' αρραβωνιαστείς, να βαριαναστενάξειςκι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξειςΝ' αναδακρυώσεις και να πεις, «Ρωτόκριτε καημένετα σου 'ταξα ελησμόνησα, τα 'θελες μπλιο δεν έναι»Και κάθε μήνα μια φορά μέσα στην κάμερά σουλόγιαζε τα 'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σουΚαι πιάσε και τη ζωγραφιά που ’ναι στ' αρμάρι μέσακαι τα τραγούδια, που λεγα όπου πολύ σ' αρέσανΚαι διάβαζέ τα, θώρειε τα κι αναθυμού κι εμέναπως μ' εξορίσανε για σε πολλά μακριά στα ξέναΚι όντε σου πουν κι απόθανα, λυπήσου με και κλάψεκαι τα τραγούδια που 'βγαλα, μες στη φωτιά τα κάψεΌπου κι αν πάγω, κι αν βρεθώ και τον καιρό που ζήσωτάσσω σου άλλη να μη δω, μηδέ ν' ανατρανίσωΚι ας τάξω ο κακορίζικος πως δε σ' είδα ποτέ μουένα κερί αφτούμενον εκράτουν κι έσβησέ μουΚαλλιά 'χω εσέ με θάνατο παρ' άλλη με ζωή μουγια σένα εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου
ακόμα μπορείς να το προσθέσεις στα αγαπημένα σου ή ακόμα και σε μία Playlist σου
Πρόσθεσε και εσύ συγχορδίες στην βιβλιοθήκη του Tabsy
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ